21. maí 2008 klukkan 22:14
When I say... "I am a Christian"
I’m not shouting "I’m clean livin’."
I’m whispering "I was lost,
Now I ’m found and forgiven."
When I say... "I am a Christian"
I don’t speak of this with pride.
I’m confessing that I stumble
and need Christ to be my guide.
When I say... "I am a Christian"
I’m not trying to be strong.
I’m professing that I’m weak
And need His strength to carry on.
When I say... "I am a Christian"
I’m not bragging of success.
I’m admitting I have failed
And need God to clean my mess.
When I say... "I am a Christian"
I’m not claiming to be perfect,
My flaws are far too visible
But, God believes I am worth it.
When I say... "I am a Christian"
I still feel the sting of pain.
I have my share of heartaches
So I call upon His name.
When I say... "I am a Christian"
I’m not holier than thou,
I’m just a simple sinner
Who received God’s good grace, somehow!
By Carol Wimmer
Sá þetta á myspacinu hennar Dagbjartar, fannst þetta bara svo flott! En ænó, ég er búin að vera arfaslakur bloggari..þetta gleymist bara svo auðveldlega!
Sara Bjarnason
11. apríl 2008 klukkan 14:16
VÁVÁVÁ!
Oh my Lord! Hefuru pælt í þessu? How He loves us? Hversu ótrúlega endalaust mikið? váááá. Ég bara skil þetta ekki. Hann fyllir mann svo af..ólýsanlegri tilfinningu/þrá/æðislegheitum. Að hlusta á lög, venjuleg lög, er svo tómt núna. Ég vil bara hlusta á lofgjörð! Það dugar ekkert fyrir mig að setja á shuffle á iPodnum, ég skipti alltaf þangað til að kemur Jesúlag. Ég tók mig til og bjó til playlist með öllum lofgjörðarlögunum mínum, hann er það eina sem ég spila. Ég get hlustað aftur og aftur á þessi lög, því að það er svo mikið á bak við þau. Það er mjög auðvelt að fá ógeð af svona venjulegum lögum, þó að þau séu oft æðisleg, en þessi.. ekki séns! Textinn þýðir alltaf svo mikið. Maður tekur hann svo inná sig. Ég nenni ekkert að hlusta á lög sem fjalla bara um hitt og þetta, daginn og veginn. Ég vil hlusta á Jesús!
En þessi ást.. ég veit að ég er búin að skrifa um þetta áður.. en þetta er bara svo magnað. Það er alveg sama hvar þú stendur, hvert þú ert og hvað þú gerir. Hann mætir þér á svo yndislegan hátt að þú verður aldrei samur/söm eftir snertingu frá Guði. Amen Halelúja!
Hugsaðu þér bara hvað það er mikið til fyrir okkur.. hversu mikið Hann vill fyrir þig. vávává!
Sara Bjarnason
06. apríl 2008 klukkan 11:52
Að þessu sinni ætla ég aðeins að bregða útaf vananum og skrifa um á hvað daga mína drífur. Eða dag réttarara sagt, ég ætla aðeins að blogga um gærdaginn.
Núeh, síminn vakti mig um 10 leytið og var það góðvinkona mín hún Agnes sem var á hinum enda línunnar. Venjulega nota ég einmitt símann til þess að vekja mig fyrir skólann (vekjaraklukkan mín er mesta bögg í heimi !) og þegar síminn pípir, finn ég einhverja leið til þess að slökkva á honum. Hvernig tengist það sögunni hugsar þú? Jú, ég hélt að þetta væri vekjarinn á símanum svo ég skellti á Agnesi. Svo ég taki daginn í smáatriðum, kveikti ég á tölvunni og tók samræmd próf á netinu. Bílslysa-Hafdís var á msn og fannst mér kjörið að nýta góða veðrið og fara í heimsókn til hennar á Barnaspítala Hringsins. Uppí strætó skunda ég og fer út á vel valinni stoppustöð. Elsku Hafdís lá þarna í rúminu sínu með einhverjar leiðslur um sig alla. Hún er svo sterk þessi stelpuskjáta. Ég sagði henni frábærustu fréttir í heimi sem ég hafði eftir Óla Jóni. Eftir spítalaheimsóknina fór ég í smá miðbæjarrölt, nýtti góða veðrið. Allamalla veðrið í gær var svo yndislegt! Eins og venjulega kíkti ég inná Glætu og nældi mér svona 90% í sumarvinnu :). Þetta miðbæjarrölt mitt einkenndist af miklu leyti af rónum, löggum og sjúkraliðum, kaffihúsaheimsóknum, gangandi sólbaði og hugsanagangi. Svolítið þægilegt að fara svona ein, svo mikið frelsi eitthvað. Þegar ég beið eftir strætó varð ég vitni að frekar fyndnu róna-atviki, ég kannski segi þér það við tækifæri.
Í strætó sá ég svo líka strák með maskara, ósköp venjulegur, með maskara. En það er svosem annar handleggur.
Heima var svo matarboð, sem ég yfirgaf snemma. KSS kallaði og þar var aldeilis líf og fjör. Hæfileikakeppni var haldin eftir fund og ég hafði ekki hugmynd um að í þessu félagi væri svona rosalega mikið af talent! Virkilega gaman og já, þetta kom bara mjög á óvart.
Í dag ætla litlu bræður mínir hinsvegar að halda uppá 12 ára afmælið sitt, jii ég trúi þessu ekki. Á næsta ári verða þeir 13!! 13 !!! er þetta leyfilegt? Þessir litlu stubbar..
Annars er bara komið gott í bili..blessó!
Sara Bjarnason
27. mars 2008 klukkan 22:12
Já kæru landsmenn nær og fjær, það er komið að færslu númer tvö.
Ég elska lífið. Aðra hverja mínútu fæ ég svo ótrúlega tilfinningu. Ég er svo ánægð með það sem ég hef. Ég á svo góða fjölskyldu, tvo svo yndislega litla bræður. Ég er svo heppin að eiga líka einn stóran sem ég lít mikið upp til. Bestu vinum í heiminum var mér úthlutað. Ég er búin að fá að kynnast svo yndislegu fólki á þessu ári, að ég á það varla skilið. Nýjar Kynslóðarmótið í Eyjum í janúar var alveg "the breakpoint" í þeim málum. Þar fékk ég að umgangast yndislegasta fólk á jarðríki. Takk elsku þú!
Ég veit ekki afhverju, en ég er að springa úr gleði! Mér hefur aldrei liðið svona vel, svona lengi. Mætti segja að ég sé að overdose'a gleðina! Ætli þetta sé það sem Guð var að gefa mér? Gæti svosem verið.. God works in mysterious ways! Einhvern veginn held ég að hann sé nú samt ekki alveg búinn með mig í bili, en þó veit ég að Hann klárar sitt verk.
Það einmitt huggar mig oft. Að vita að hann mætir, og sú vissa að hann er alltaf hjá mér. Hann yfirgefur mig aldrei, sama hvaða feilspor ég tek. Alveg sama hvað ég sný við hann baki og vil ekker með hann hafa, hann býður alltaf eftir mér og tekur mér brosandi aftur. Myndum við nokkurn tímann gera það? Sýna þessa ást? Guð er svo góður og mig langar svo til þess að hlaupa til hans og knúsa hann! Oh það er svo gott að ímynda sér faðm Guðs. Hugsaðu þér bara, að hvíla bara í örmum Jesú! Heillar mig allavegana!
Guð blessi þig mikið mikið kæri lesandi,
Sara
Sara Bjarnason
24. mars 2008 klukkan 03:39
Fyrsta bloggið.
Jæja ég ætla að prófa þetta blogg. Sjá hvort mér líki það ekki. Annars ætlar þessi inngangur ekki að vera langur, mig langar svo að prófa að blogga haha! Let's give it a try;
Ég er að upplifa sjálfa mig í einhverjum breytingum. Ég skil þær ekki alveg. Eftir Föðurhjarta Guðs mótið í Kotinu í mars þá gerðist eitthvað, en ég veit ekki hvað. Heimleiðin var ótrúlega skrítin, ég vissi ekkert hvernig mér leið. Ég hafði ekki hugmynd um hvort mér hafði fundist gaman þarna, en þó var ekki leiðinlegt. Næsta dag var einhvern veginn allt svo öðruvísi. Mér fannst ég standa ótrúlega ein. Burt með Palla, nú var það Sara sem var ein í heiminum. Tilfinningar og hugsanir höfðu tekið snörum breytingum og mér fannst ekkert vera eins og það var. Í stuttu máli, þá var ég í senn bitur býst ég við og ótrúlega hamingjusöm. Fín blanda? Nei. Verulega ruglandi! Ég held samt að ég sé að taka lokakippina í þessum breytingum sem ég er ekki alveg viss um hvort þær voru til góðs eða ekki. Mér finnst þetta samt hálfgert þroskaferli ef eitthvað er. Ætli það sé ekki gott bara?
Meðal annars hafa þessar breytingar verið að troða tónlist nær og nær mér. Ég hef reyndar alltaf verið alveg heltekin af tónlist, en núna einhvern veginn er ég orðin alveg háð. Óbilandi þrá til þess að læra á hljóðfæri aftur er að gera vel vart við sig og í því framhaldi keypti ég mér gítar um daginn. En það er ekki nóg! Ég er þegar farin að safna mér fyrir bassa og einn daginn ætla ég að kaupa mér hljómborð. Ég er verulega farin að sakna þess að spila á píanó og að geta lesið nótur. Hræðilegt að geta þetta ekki lengur.
Ætli það sé ekki komið gott af þessu í bili, ég þakka fyrir mig!
Sara
Sara Bjarnason
